บทที่ 45 บทที่ 4 นมไม่ใช่ซาลาเปา

ดวงตาคมที่แสนเย็นชา จ้องมองดวงตาคู่สวยที่สุกสกาวเป็นประกายของมู่หลันฮวาอย่างไม่ลดละ 

ยิ่งมองจิตใจของเขาก็เริ่มปั่นป่วน 

มู่หลันฮวาที่ได้สติคืนกลับมา นางเองจึงขยับถอยห่างออกจากเขา ในสมองพลันครุ่นคิดขึ้นมาได้ว่าเขาเป็นผู้ใดกัน จึงมาเดินอยู่ในป่ายามดึกเช่นนี้ 

ดูจากการแต่งกายแล้ว ก็ดูดีมีชาติตระกูล ...